گاهي آسمان بر آتش دل من آبي مي‌پاشد.

گاهي آسمان بر سرم فرياد مي‌زند.

حتي آسمان هم نمي‌داند،

كه اين آتش خاموش نمي‌شود.

آن جرم فشرده

مي‌سوزد،

دود مي‌شود و به هوا مي‌رود

و بودن را در يك وسعت بي‌انتها تجربه مي‌كند.

آن آبي بي‌پايان،

مجموعه‌اي تهي است با هزاران عضو!

ناظري خاموش كه چشم بر ما مي‌بندد.

از آب برآمد و بر آب شد.

خاكسترش را به آب جاري ريختند،

تا بخشي از آن با بخار در آسمان‌ها پراكنده شود

و بخشي بذرهاي زمين را بروياند.

و او شفاف و بلورين،

همچون روحي،

زمين را به آسمان پيوند زد.